Advertisement

ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
Editor's Talk ISSUE 26
บทความ - ฉบับที่ 26
เขียนโดย ชัยวัฒน์ ลิ้มพรจิตรวิไล   
วันพฤหัสบดีที่ 16 กุมภาพันธ์ 2012 เวลา 14:53 น.
FACEBOOK ดีที่ได้ระบาย ? เป็นอีกครั้งที่ผมไม่สามารถสวัสดีปีใหม่คุณๆ ผู้อ่านที่รักและเคารพในตรงเดือนและตามเวลา เป็นปีที่สามติดต่อกันที่ TPE ไม่สามารถออกได้ในเดือนแรกของปีอย่างที่ควรจะเป็น ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ครับ มีแต่คำอวยพรย้อนหลัง ขอให้คุณที่รัก, ท่านสมาชิก และสปอนเซอร์ใจดีทุกท่าน มีสุขภาพดี สุขสมหวัง และมีชีวิตที่ราบรื่นตลอดปี 2555 ที่เค้าว่ากันว่า เป็นปีมังกรที่หัวเราะเสียงดัง (2555)

ตลอดปี 2554 ที่ผ่านมา ชีวิตโดยส่วนตัวของผมได้รับการจัดสรรให้ไปยุ่งเกี่ยวกับสื่อสังคมออนไลน์ยอดนิยม นั่นคือ FACEBOOK พอสมควร ผมและทีมงานใช้ FACEBOOK ในการสื่อสารกับคุณๆ ผู้อ่านที่ติดตาม TPE, ให้บริการข้อมูลแบบด่วนๆ แก่ลูกค้าของ inex ตลอดจนใช้ประชาสัมพันธ์ข่าวสารที่เป็นประโยชน์แบบเร่งด่วน ก่อนที่จะนำเสนอผ่านเว็บไซต์อย่างเป็นทางการต่อไป
FACEBOOK มีประโยชน์อย่างมากในการทำธุรกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ SME ที่มีงบจำกัดในการสื่อสารการตลาดกับลูกค้าและผู้คนในสังคม ผู้ประกอบการที่มีข้อจำกัดในการทำเว็บไซต์แต่ต้องการสื่อสารกับผู้คนผ่านเครือข่ายอินเตอร์เน็ต FACEBOOK จะช่วยได้มาก ด้วยการพิมพ์ข้อความสั้นๆ บวกกับผนวกรูปภาพ และคลิปวิดีโอเข้าไปในหน้า FACEBOOK ขององค์กรที่ทำได้ง่ายๆ ก็จะช่วยให้ผู้คนได้รับข้อมูล และสร้างความสนใจได้มากพอสมควร ก่อนจะมีการติดต่อเพื่อรับข้อมูลเพิ่มเติม จนนำไปสู่การซื้อขายสินค้าและบริการในที่สุด

ในอีกด้านหนึ่ง มีคนไม่น้อยที่ใช้ FACEBOOK เป็นเพื่อนคู่คิด ใช้เป็นที่เปิดเผยความรู้สึก เมื่อก่อนยามทุกข์ร้อน เหงา เศร้า เพราะรัก เพราะอกหัก ผู้คนอาจเลือกไปตะโกนในตุ่ม ปิดประตูในห้อง แล้วตะโกนเพื่อระบายอารมณ์อย่างบ้าคลั่งในห้องตัวเอง หรือไปปาหินลงสระน้ำ บางคนวาดรูป บางคนทานอาหารเพื่อแก้แค้น การแสดงเหล่านั้นเกิดขึ้นและจบลงอย่างเป็นส่วนตัว “โลก” ไม่ได้รับรู้ด้วย แต่วันนี้ผู้คนมีทางออกในการระบายทุกข์ เปิดเผยความสุขได้ง่ายขึ้น และสามารถประกาศให้ “โลก” รู้ เพื่อแบ่งปันทุกข์สุขแก่คนรอบข้างทั้งที่รู้จักมากและรู้จักน้อย รวมถึงมันยังส่งสัญญาณทางอ้อมไปยัง “ใครบางคน” ได้ด้วย

ผมมี “เพื่อน” ที่คบกันบน FACEBOOK จำนวนหนึ่ง หลายคนใช้ FACEBOOK แบบที่ผมใช้คือ ใช้เป็นที่สื่อสารแลกเปลี่ยนข้อมูล หลายคนใช้เป็นที่ “ประกาศ” สถานะส่วนตัว บางคนเขียนข้อความสั้นๆ แสดงอารมณ์ทุกครั้งที่สุขแสน บางคนเขียนข้อความไม่ยาวในการระบายทุกข์ที่สุดกลั้น บางคนใส่บทกลอนยาวเหยียดเพื่อบอกให้รู้ว่า “ยังรักเธอเสมอ” บางคนแนบเพลงที่ชอบเพื่อหวังให้คนที่ใช่รับรู้ และมา Like

มีคนจำนวนไม่น้อยที่ระบายทุกข์สุขใส่พื้นที่แห่งนี้ (ซึ่งไม่รู้ว่าอยู่แห่งหนตำบลไหน) คนที่ทุกข์ระทมแล้วระบายมาเต็มเหยียดผมยอมรับว่า “กล้ามาก” ในมุมมองผมเห็นว่า เป็นเรื่องดีที่ได้ระบายออกมาสุดๆ มิตรสหายรอบข้างจะได้ช่วยเหลือ ปลอบโยนได้เต็มที่และไม่ผิดทิศทาง ในขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่ง ทุกข์ระทมเหมือนกัน แต่ “แอบ” หน่อย มาโพสต์ข้อความแสดงความทุกข์ร้อนไว้นิดๆ เป็นรหัสลับดาวินชี หรือจะมาเล่น 20 คำถามแห่งความทุกข์ระทม ผมมองว่า คนกลุ่มนี้ “ไม่น่าสงสาร” คนที่เห็นข้อความระทมทุกข์ครึ่งๆ กลางๆ ก็จะเดาไปทางโน้นที ทางนี้ที ท้ายที่สุดผิดทิศผิดทาง กลายเป็นเรื่องไร้สาระหรือเรื่องร้ายแรงหนักหน่วงไปในที่สุด และที่แย่ต่อไปคือ เมื่อทุกข์คลาย..แต่ข้อความปริศนาแห่งความระทมทุกข์ยังคงอยู่บน FACEBOOK แม้ว่ามันจะถูกทับถมด้วยเรื่องอื่นๆ อีกมากมายมหาศาลก็ตาม...แต่ดูเหมือนคนเราก็จะไม่สนใจและปล่อยให้มันลอยละล่องไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น

ผมเห็นข้อความในเชิงตัดพ้อ ต่อว่า ถ้อยคำปริศนาแห่งความกังวล และวลีปนน้ำตามากมายตลอดปีที่ผ่านมา น้องๆ ในกอง บก. บอกว่า อย่าไปเอาอะไรมากนักเลยกับ FACEBOOK ซึ่งก็จริง หากแต่ผมรู้สึกได้ถึง ความอ่อนแอด้านจิตใจของผู้คนในสมัยนี้ ผู้คนเริ่มมีความอดทนน้อยลง ใช้สติน้อยลง ใช้อารมณ์มากขึ้น เอะอะอะไรก็พิมพ์ข้อความใส่ FACEBOOK บอกให้โลกรู้ว่า “ฉันเศร้า และน่าสงสารแค่ไหน” แต่ไม่ยอมบอกสาเหตุที่มาที่ไป บรรดาเพื่อนๆ ก็ Like และคอมเมนต์กันสุดฤทธิ์โดยไม่เคยไต่ถามถึงต้นสายปลายเหตุ

ถ้าอยากสื่อสารปริศนาแห่งความทุกข์ระทมกับใคร ทำไมจึงไม่ส่งไปยังใครคนนั้นโดยตรง แต่กลับเลือกมาประกาศให้โลกรู้แบบคลุมเครือ น่าสงสารคนเป็นเพื่อนที่ต้องมารับรู้เรื่องระทมทุกข์ที่เกี่ยวอะไรกับ “ตู” ???

ผมไม่คิดว่า Mark Zuckerberg สร้าง FACEBOOK มาเพื่อจุดประสงค์แบบนี้

ผมคิดว่า ในยามระทมทุกข์การได้คุยกับใครสักคนแบบเห็นหน้าตา และเป็นส่วนตัว มันน่าจะเป็นทางออกที่ดีกว่า และใครคนนั้นน่าจะเป็นคนในครอบครัวที่ยืนอยู่ข้างเสมอไม่ว่าจะยามทุกข์หรือสุข แต่มักกลับมองข้ามและลืมไป...

ผมไม่คิดว่า การกู่ร้องบอกโลกว่า เศร้า (โว้ย) มันจะช่วยให้ความเศร้าคลายลง ผมไม่เชื่อว่า การกด Like เพื่อปลอบใจ และการ “เม้นต์” แบบไม่ถามไถ่ในรายละเอียด มันจะช่วยอะไรได้ บางทีมันกลับกลายเป็นดาบที่กลับมาเชือดเฉือนให้เจ็บปวดมากขึ้นอย่างชนิดที่ไม่อาจคาดหมายได้

เราใช้ FACEBOOK เป็นที่ระบายมากพอแล้วหรือยัง...

ปีนี้เป็นปีมังกรหัวเราะเสียงดัง เราน่าจะมาร่วมกันใช้ FACEBOOK อย่างสร้างสรรค์ อโหสิกรรมกับคนที่เราคิดว่าเป็นฝ่ายตรงข้าม มองโลกในแง่ดี เรามีเวลาอยู่บนโลกใบนี้แค่ไม่กี่หมื่นวันเอง จงใช้ชีวิตแต่ละวินาทีอย่างสร้างสรรค์

เชื่อผมเถอะครับว่า สุขที่เหนือกว่าการให้..ไม่มี
 
 
JOOMLA TEMPLATES Joomla Templates By JoomlaBear